January 3, 2014

შემთხვევით თანამგზავრები

ვნერვიულობ სამხრეთ სუდანზე. უფრო სწორედ ერთ ფრანგ გოგონაზე  უგანდაში ენტებეს აეროპორტში რომ შევხვდი ტანზანიისკენ მიმავალი. თვითმფრინავის მომლოდინეებს შორის მხოლოდ ორი თეთრკანიანი მანდილოსანი, უფრო სწორედ, ბეკპეიკერებივით გამოწყობილები ვიყავით და ერთმანეთი მაშინვე შევამჩნიეთ. მერე დარ ეს სალამის აეროპორტშიც ვიზის მისაღებადაც ერთად ვიდექით რიგში და ბრაზიან მებაჟეებაც რიგ რიგობით ვუღიმოდით.



როცა გავიგე რომ არც სასტუმრო ჰქონდა დაჯავშნული და არც აზრზე არ იყო ის  1 დღე რა გაეკეთებინა ქალაქში, ჯერ წიგნი ვათხოვე და სასტუმრო ამოვარჩევინე, მერე რჩევა-დარიგეგები მივეცი (მე ხომ იქ  მეორედ ვიყავი და უკვე მქონდა გამოცდილება აქაურ ყალთაბანდებთან) და ბოლოს როცა ისიც აღმოვაჩნე, რომ ჩვენს სასტუმროს რომელიც ყველაზე 5 ვარსკვლავიანი იყი ქალაქში 4 ადამიანის დასახვედრად 2 მანქანა გამოეშვა (რა პაკაზუხობაა..), ჰოდა არც დავფიქრებულვარ უფროსს ვთხოვე გავიყოლოთ ეს გოგონა ქალაქამდე, სხვა თუ არაფერი დარ ეს სალამისნაირი ცუდი რეპუტაცია მთელს აღმოსავლეთა ფრიკაში ცოტა ქალაქს აქვს თქო. ნამდვილად ვიცი, რომ იმ მომენტში აშკარად არ ვიყავი 'საუკეთესო' თანამშრომელი, ისიც ვიცი, რომ უკვე თავქარიან და ქარაფშუტა გოგოდ შემრაცხეს რაფტინგის ისტორიის გამო, მაგრამ როცა ვხედავ ქალაქში გზააბნეულ ზურგჩანთა აკიდებულ მოგზაურს, მით უმეტეს ქალს, ყოველთვის მიჩნდება დახმარების სურვილი. პირადად მეც ხომ, სწორედ ასეთი უცხო ადამიანების დახმარების იმედად ვბოდიალობ აქამდე...

ჩემს კოლეგებზე მეტად კლემენტინას გაუკვირდა როცა აეროპორტის ტაქსების გაჩერებაზე დავედევნე აწითლებულ-აქოშინებული, წამოდი წაგიყვან თქო. 100-ჯერ მკითხა, ამის გამო სამსახურში პრობლემები ხომ არ შეგექმნებაო, იმედია არა მეთქი... ქალაქისკენ მიმავალ გზაზე კი მომიყვა, რომ თურმე სამხრეთ სუდანში ლტოლვილთა ბანკში მუშაობდა, რომ ეს  მისი პირველი შვებულება იყო და 'ჩემი სიკეთე' კი პირველი რაც უცხო ადამიანისგან დაინახა დიდი ხნის მანძლზე..

დიდი ხნის ძიების მერე ჩემს Lonely Planet-ში ნახსენე ჰოსტელსაც მივაგენით სასტუმროს მძღოლის ბუზღუნის თანხლებით. მერე ერთმანეთს დავემშვიდობეთ და მეც გზა გამრუდებული დაგვიანებით მივედი სასტუმროში.

დღეს ძალიან მინდა რომ კლემენტინა მშვიდობით იყოს. მისნაირი გოგონები ცოტა შემხვედრია, არა და ბევრნი უნდა იყვნენ გოგონები, რომლებიც პარიზს გაცვლიან სამხრეთ სუდანის ლტოლვილთა ბანაკზე, რომლებიც აკეთებენ რაღაცას, მართლა მნიშვნელოვანს, ისეთს, წლების შემდეგ რომ გაიხსენებ სიამაყით.

მე რა, მე უბრალოდ ქარაფშუტა წითელთმიანი მაწანწალა ვარ მათ ფონზე...

2 comments:

  1. Good morning, how are you?

    My name is Emilio, I am a Spanish boy and I live in a town near to Madrid. I am a very interested person in knowing things so different as the culture, the way of life of the inhabitants of our planet, the fauna, the flora, and the landscapes of all the countries of the world etc. in summary, I am a person that enjoys traveling, learning and respecting people's diversity from all over the world.

    I would love to travel and meet in person all the aspects above mentioned, but unfortunately as this is very expensive and my purchasing power is quite small, so I devised a way to travel with the imagination in every corner of our planet. A few years ago I started a collection of used stamps because trough them, you can see pictures about fauna, flora, monuments, landscapes etc. from all the countries. As every day is more and more difficult to get stamps, some years ago I started a new collection in order to get traditional letters addressed to me in which my goal was to get at least 1 letter from each country in the world. This modest goal is feasible to reach in the most part of countries, but unfortunately, it is impossible to achieve in other various territories for several reasons, either because they are very small countries with very few population, either because they are countries at war, either because they are countries with extreme poverty or because for whatever reason the postal system is not functioning properly.

    For all this, I would ask you one small favor:
    Would you be so kind as to send me a letter by traditional mail from Georgia? I understand perfectly that you think that your blog is not the appropriate place to ask this, and even, is very probably that you ignore my letter, but I would call your attention to the difficulty involved in getting a letter from that country, and also I don’t know anyone neither where to write in Georgia in order to increase my collection. a letter for me is like a little souvenir, like if I have had visited that territory with my imagination and at same time, the arrival of the letters from a country is a sign of peace and normality and an original way to promote a country in the world. My postal address is the following one:

    Emilio Fernandez Esteban
    Avenida Juan de la Cierva, 44
    28902 Getafe (Madrid)
    Spain

    If you wish, you can visit my blog www.cartasenmibuzon.blogspot.com where you can see the pictures of all the letters that I have received from whole World.

    Finally, I would like to thank the attention given to this letter, and whether you can help me or not, I send my best wishes for peace, health and happiness for you, your family and all your dear beings.

    Yours Sincerely

    Emilio Fernandez

    ReplyDelete